Κάθε αναφορά blackout που έχουμε διαβάσει ξεκινά με την ίδια πρόταση: «η γεννήτρια έπεσε». Σχεδόν ποτέ δεν είναι αυτό το συμβάν. Η γεννήτρια είναι το τελευταίο κομμάτι μιας αλυσίδας που είχε ήδη σπάσει σε ένα προηγούμενο σημείο, και το ενδιαφέρον βρίσκεται εκεί.
Τι είναι στην πραγματικότητα ένα blackout
Ένα blackout είναι μια ανισορροπία ισχύος που δεν αντιμετωπίστηκε αρκετά γρήγορα. Το φορτίο ξεπέρασε τη διαθέσιμη ισχύ, η συχνότητα άρχισε να πέφτει, και το σύστημα είχε δύο επιλογές: να μειώσει το φορτίο ή να χάσει το δίκτυο. Όταν χάνει το δίκτυο, σημαίνει ότι η πρώτη επιλογή είτε δεν υπήρχε, είτε ήταν ρυθμισμένη πολύ αργά.
Αυτό αλλάζει τελείως τον τρόπο που ερευνάται το συμβάν. Το ερώτημα δεν είναι «γιατί έπεσε η γεννήτρια», αλλά «γιατί το σύστημα δεν πρόλαβε να απορρίψει φορτίο».
Οι τρεις ρυθμίσεις που κρίνουν το αποτέλεσμα
1. Το κατώφλι load-dependent start
Το PMS ξεκινά την επόμενη γεννήτρια όταν το φορτίο ξεπεράσει ένα ποσοστό. Αν αυτό το ποσοστό είναι στο 85% και ο χρόνος εκκίνησης και παραλληλισμού είναι 40 δευτερόλεπτα, το πλοίο έχει 15% περιθώριο για 40 δευτερόλεπτα. Ένας bow thruster δεν σέβεται αυτό το περιθώριο.
Το κατώφλι πρέπει να προκύπτει από τον πραγματικό χρόνο διαθεσιμότητας της εφεδρικής μηχανής και από το μεγαλύτερο βήμα φορτίου που μπορεί να εμφανιστεί — όχι από την εργοστασιακή τιμή.
2. Η καθυστέρηση του load shedding
Το load shedding υπάρχει ακριβώς για τις περιπτώσεις όπου η εκκίνηση γεννήτριας είναι πολύ αργή. Αν όμως είναι ρυθμισμένο με καθυστέρηση δύο ή τριών δευτερολέπτων «για να μην κόβει άσκοπα», δεν θα προλάβει ποτέ ένα βήμα φορτίου. Η προστασία υποσυχνότητας θα ενεργήσει πρώτη.
3. Η σειρά και οι ομάδες απόρριψης
Πολλά συστήματα έχουν ομάδες load shedding που ορίστηκαν στο ναυπηγείο και δεν άλλαξαν ποτέ. Στο μεταξύ το πλοίο άλλαξε trade, προστέθηκαν καταναλωτές, και η «μη κρίσιμη» ομάδα περιέχει σήμερα κάτι που δεν επιτρέπεται να χαθεί. Ή, χειρότερα, η κρίσιμη ομάδα έχει μεγαλώσει τόσο που η απόρριψη της μη κρίσιμης δεν αρκεί πια.
Η επαναφορά είναι ξεχωριστό πρόβλημα
Ακόμα και όταν το blackout είναι αναπόφευκτο, η διαφορά ανάμεσα σε δέκα λεπτά και δύο ώρες βρίσκεται στη λογική επαναφοράς. Τα σημεία που συνήθως αποτυγχάνουν:
- Ο emergency generator αναλαμβάνει σωστά, αλλά δεν υπάρχει λογική αποδέσμευσης όταν επανέλθει το κύριο δίκτυο — και το πλοίο μένει σε emergency power περισσότερο απ’ όσο πρέπει.
- Η dead-bus λογική επιτρέπει σε δύο γεννήτριες να κλείσουν ταυτόχρονα σε νεκρή μπάρα, με αποτέλεσμα δεύτερο trip.
- Οι κρίσιμοι καταναλωτές επανέρχονται όλοι μαζί, δημιουργώντας ένα βήμα φορτίου που ρίχνει ξανά τη μοναδική γεννήτρια που κατάφερε να ξεκινήσει.
- Το starting air ή οι μπαταρίες εκκίνησης δεν επαρκούν για τρεις προσπάθειες, και κανείς δεν το είχε ελέγξει.
- Ο έλεγχος λιπαντικού ή ψυκτικού σε pre-lubrication μπλοκάρει την αυτόματη εκκίνηση επειδή η αντλία τροφοδοτείται από την μπάρα που μόλις χάθηκε.
Πώς ελέγχεται στην πράξη
Η μόνη αξιόπιστη δοκιμή είναι μια ελεγχόμενη διακοπή, με το πλοίο σε ασφαλή κατάσταση και με πλήρη συνεννόηση με το τεχνικό τμήμα. Πριν από αυτήν, ελέγχονται σε χαρτί:
- Το ισοζύγιο ισχύος με τα σημερινά φορτία, όχι με αυτά της παράδοσης.
- Το μεγαλύτερο βήμα φορτίου που μπορεί να συμβεί, και ο χρόνος που χρειάζεται η εφεδρική μηχανή.
- Οι ομάδες load shedding, ονομαστικά, με έναν μηχανικό που ξέρει τι κάνει κάθε πίνακας σήμερα.
- Τα event logs των controllers από τα τελευταία δύο χρόνια — τα προειδοποιητικά σημάδια είναι σχεδόν πάντα εκεί.
Στα περισσότερα πλοία που εξετάζουμε, η ανάλυση αυτών των τεσσάρων σημείων βρίσκει το πρόβλημα πριν χρειαστεί δοκιμή.